Iedereen herinnert zich de olympische titel van de West-Vlaming op de Spelen van Atlanta 1996. Minder bekend is dat Deburghgraeve in zijn illustere loopbaan ook de fameuze grand slam realiseerde: als wereldrecordhouder (in klein en groot bad) en met een olympische, Europese (1995, Wenen) en een wereldtitel op de 100 meter schoolslag. Dat laatste goud dateert van 12 januari 1998 in het Australische Perth, en was het meest onverwachte.

Door vele jaren zes tot acht uur per dag baantjes te trekken was na de Spelen van 1996 het mentale vat bij Fredje immers compleet af. Hij laste een sabbatperiode in van ruim een half jaar. Weg van de hectiek en de druk van de media, met een bizarre mix van motorrijden, vissen, hardrocker spelen, een balletje sjotten en pintjes pakken. Voor het EK van 1997 in Sevilla gaf de Roeselarenaar dan ook forfait, met nog slechts één doel in gedachten: zich in alle rust, maar met weer een maniakale gedrevenheid, voorbereiden op het WK van 1998. De twijfels over zijn comeback staken de kop op, maar Deburghgraeve haalde zijn Grote Gelijk: snelste in de reeksen, en met 1'01''34 (weliswaar 74 honderdsten boven zijn wereldrecord van Atlanta) autoritair de beste in de finale, voor de Chinees Zeng Qiliang (1'01''76) en de Amerikaan Kurt Grote (1'01''93).

'In Atlanta wist ik dat ik zou winnen. Hier hield niemand nog rekening met mij. Dat prikkelde me. En dat maakt deze overwinning nog mooier', zei de West-Vlaming na afloop. De buitenwereld zag hem op Spelen van Sydney 2000 al naar een nieuwe olympische titel zwemmen, maar zich nóg een keer mentaal opladen lukte niet meer, mede door problemen met de belastingen. In mei 2000, kort voor Deburghgraeve 27 zou worden, zette hij er een definitief punt achter. Hij ging aan de slag als schoenenverkoper. Vandaag werkt Fred, intussen 44, als verantwoordelijke van de externe verkoop van het Roeselaarse bedrijf Reflecta Graphics.