Na het recente succes op het WK basketbal in Tenerife, waar België bij een allereerste deelname ooit meteen vierde eindigde, bleek het voor Philip Mestdagh (55) niet evident om het petje van clubtrainer bij BC Namur terug op te zetten. Zijn eerste match na de triomfantelijke terugkeer uit Spanje eindigde op 92-50... voor de tegenstander. Na die Europese uitschakeling tegen Bizkaia volgden nog nederlagen tegen Kangoeroes Willebroek en Deerlijk. Vaarwel roze wolk!

Philip Mestdagh zucht: 'Dat was lastig, ja. We waren met de Cats op maandagnacht geland in België, om 3u lag ik in bed, en de volgende namiddag ben ik al naar Namen vertrokken. Hier kwam ik op een werf terecht, het niveauverschil met de Cats was groot. Waardoor ik misschien te veeleisend was in het begin. Ik heb de knop moeten omdraaien en beseffen: we zijn hier in Namur en niet met de Cats bezig.

'Toen het hier in die eerste weken wat stroef liep, heb ik mij op een namiddag in mijn bureel teruggetrokken om de eerste helft van onze WK-kwartfinale tegen Frankrijk te herbekijken via de beamer', bekent hij. 'Echt genieten. We wisten dat de Fransen rekenden op hun fysiek insidespel, maar dat hebben wij niet toegelaten door snel om te schakelen, door ze uit hun comfortzone te halen. Ze konden ons niet volgen. Bovendien vielen al onze afstandsshots binnen, we waren niet te stoppen. Dát terugzien, geeft mij zoveel energie.'

S/VM: En die laatste seconde tegen Spanje, heb je die al vaak herbekeken? Met een verrassende play van jou na een time-out halen jullie daar de groepswinst binnen.

Philip Mestdagh: 'In die seconde zag je vooral welk voordeel het is om je groep zo goed te kennen. Want je kunt dat concept wel uitdenken als coach, je moet op je speelsters kunnen vertrouwen in de uitvoering ervan. Weer eens bleek daar hoe coachable deze groep is, zelfs toppers als Emma Meesseman en Ann Wauters deden helemaal wat van hen gevraagd werd.'

S/VM: Menig voetbalcoach is jaloers op de impact die je kunt hebben als basketbalcoach.

Mestdagh: 'Dat begrijp ik. Als basketbalcoach kan je constant ingrijpen: af en toe pressing, dan weer zoneverdediging, de aanvallende opties veranderen... Ja, da's leuk. (lacht) Maar je mag nooit vergeten te coachen in functie van de spelers die je hebt. Dat hoort voor elke trainer de basisfilosofie te zijn. Ons geluk bij de Cats is dat onze beperkingen ons net een voordeel geven. Doordat we geen kolossen onder de ring hebben, zijn we verplicht andere troeven uit te spelen. En we hebben er veel: vuurkracht vanop afstand en inside is Emma veel te wendbaar voor al die grote centers.'

S/VM: Beseffen wij in België nog niet ten volle hoe goed Emma is, mondiaal gezien dan?

Mestdagh: 'Het begint te komen - ik ben al blij dat ze genomineerd werd voor de sportvrouw van het jaar - maar wat zij doet, is niet minder dan fenomenaal. Al dat reizen en toch elke dag opnieuw presteren, zowel in Rusland als in de WNBA, de top van het basketbal. Op haar positie hoort ze bij de beste van de wereld. Op haar voetenwerk is elke grote speelster jaloers. En ze wordt nog steeds beter, want nu begint ze ook nog driepunters binnen te knallen.'

S/VM: De Belgian Cats kregen op het voorbije WK lof voor hun collectieve manier van spelen. Paul Nilsen, een gerespecteerd columnist van de FIBA, riep België uit tot de redders van het vrouwenbasketbal. Net omdat jullie niet de fysieke of de individuele toer opgaan, zoals we tegenwoordig al te vaak in het basketbal zien.

Mestdagh: 'En toch zullen we fysieker moeten worden, want dat komen we tekort op het hoogste niveau. Zoals je zag in de troostingfinale tegen Spanje, toen zij heel agressief gingen verdedigen op Emma en Kim (Mestdagh, nvdr). De andere speelsters hebben die key players nog te veel nodig om zelf goed te zijn. Door te oefenen tegen steeds hoger aangeschreven ploegen zullen we daar vanzelf in groeien.

'Niet eens zo lang geleden, toen ik in 2015 overnam van Daniel Goethals, moest ik nog zelf contact opnemen met de Nederlandse en Finse bond om een oefenmatch aan te vragen... Tegenwoordig krijgen we aanbiedingen van zowat alle toplanden. In aanloop naar het EK 2019 zullen we een stage in Japan afwerken en spelen we in Bergen wellicht een oefentoernooi met Frankrijk, China, Spanje en Canada.'

Een van je eerste beleidsdaden als bondscoach was Ann Wauters weer meekrijgen in het verhaal. Ze is er nu 38 en stopte met clubbasketbal. Neem je haar in juni ook mee naar het EK als ze niet kan spelen?

Mestdagh: 'Dan neem ik haar mee als staflid. Iemand met zo een bagage, dat moet je toch gebruiken als coach? Ook de contacten die ze heeft. Haar belang in de kleedkamer. Als ik mijn tactische bespreking en motivatiespeech heb gehouden, neemt zij geregeld nog het woord in de groep... Ik kan je verzekeren dat elke zin van haar binnenkomt bij de anderen. Vroeger reed ik met Julie Vanloo, Hanne en Kim naar Valenciennes om Ann bezig te zien en een foto en handtekening te vragen na de match. En nu zitten die samen in de kleedkamer. Dat respect zal nooit weggaan.'

Zou Ann Wauters je kunnen opvolgen als bondscoach?

Mestdagh: 'Ze zou dat kunnen, maar ik denk niet dat ze dat wil. Ze kan het basketbal op veel andere manieren vooruithelpen.'

Is er tijdens het WK een moment geweest waarop je de pet van bondscoach toch even af kon leggen en je een trotse vader voelen?

Mestdagh: 'Als ik Kim en Hanne na een gewonnen match zag vieren met het team, met die vriendinnen - want dat zijn het, méér dan ploegmaats - dan voelde ik me ook gelukkig. Op zo een wereldpodium, in een volle zaal, dát allemaal kunnen meemaken: schitterend.'

Lees het volledige interview met Philip Mestdagh in onze +zone of in Sport/Voetbalmagazine van woensdag 2 januari.