Tragisch. Anders kan je dit verhaal niet omschrijven. Toen hij in 2012 voor Al Shabab (Bahrein) voetbalde, werd Hakeem Al- Araibi op een dag op straat gearresteerd. De beschuldiging: vandalisme in een politiekantoor, samen met zijn broer en nog een derde.

Onzin, reageerde de familie, want op het moment van de feiten voetbalde Hakeem. En zijn wedstrijd was live op televisie! Toch kwam er een veroordeling. Beide broers en hun kompaan moesten tien jaar achter tralies.

Op het moment dat hij die veroordeling vernam, was Al-Araibi met de nationale ploeg van Bahrein op bezoek in Qatar, waar de ploeg een uitwedstrijd speelde.

Omdat hij drie maanden in voorhechtenis had gezeten en daar was gemarteld - hij kreeg water over zich heen en werd geslagen op zijn benen 'zodat ik nooit meer zou kunnen voetballen' - besloot Hakeem te vluchten. Hij reisde naar Australië, waar hij politiek asiel kreeg.

De reden voor de veroordeling lag volgens hem niet in vandalisme, maar in politiek protest tegen het regime. Hakeem had de Arabische lente luidop gesteund en het regime bekritiseerd, onder meer voor discriminatie tegen geloofsgenoten. Hij is volger van een andere islamitische strekking dan het regime.

In december wilde Hakeem, die in Melbourne semiprof is, met zijn vrouw op huwelijksreis naar Thailand. Daar werd hij op de luchthaven van Bangkok opgepakt. Interpol had een aanhoudingsmandaat uitgevaardigd, op vraag van Bahrein. Dat werd inmiddels ingetrokken vanwege onterecht, maar de Thaise politie greep toch in.

Ondanks protest van de (sport-)wereld zit Hakeem nog steeds vast. Bahrein heeft tot nu vrijdag, 8 februari, de tijd om met bewijzen te komen. Dan volgt een proces. De familie wil met haar protest een uitlevering aan Bahrein voorkomen.