David Endt speelde destijds bij de jeugd van Ajax en werkte nadien jarenlang als perswoordvoerder en manager van de Amsterdamse club. Hij nam de jonge Frank Arnesen en diens landgenoot Sören Lerby destijds onder de vleugels.

'Ik nodigde hen wel eens voor het eten uit bij ons thuis en dan trokken we nadien de stad in', vertelt Endt over die periode. 'Concerten bezoeken, veel praten, over voetbal en muziek. Frank en ik hadden een gemeenschappelijke smaak, hielden bijvoorbeeld allebei van Neil Young. Het waren twee hartelijke, vrolijke gasten die het moeilijk hadden met de strenge aanpak van Rinus Michels. Frank vond al gauw zijn plaats in het team, voor Sören duurde het wat langer.'

Van Ajax gaat het in 1981 richting Valencia, op dat moment een echte topclub. Arnesen is er de beste speler, tot hij geblesseerd raakt aan de knie, en de operatie niet helemaal geslaagd blijkt. Ondanks die knie speelt hij bij vlagen nog briljant, maar nooit meer pijnloos.

'Op momenten dat het er echt om ging, kon hij die pijn verbijten en zag je nog de echte Arnesen van voor de operatie', zegt Endt, die de Deen altijd is blijven volgen. 'Met de nationale ploeg was hij top, daar laadde hij zich dan echt voor op. Ook bij Anderlecht leed hij onder de pijn, maar hij voetbalde nog zo graag. Hetzelfde zag je bij PSV. Soms nam hij een week rust, maar als het tegen Ajax was, was hij weer outstanding.'

Waarom Anderlecht?

Nadien bouwde Frank Arnesen een carrière uit als sportief manager bij onder andere Tottenham, Chelsea, Hamburg, PAOK en PSV.

Waarom kiest hij op 62-jarige leeftijd nog voor een rol als technisch directeur bij RSC Anderlecht? 'Als hij geen perspectief ziet, doet hij dit niet', zegt een bron dicht bij PSV. 'Hij is niet iemand die denkt: dertig jaar geleden heb ik daar nog gevoetbald, dus ga ik er nog eens heen. Hij zal bij Anderlecht nog wel een mooi salaris krijgen, maar niet wat hij bij Chelsea of HSV verdiende. Voor het geld doet hij dit niet.'

Dat Arnesen voor de uitdaging bij Anderlecht kiest, verbaast zijn vriend David Endt niet: 'Frank wordt gedreven door een ongelofelijke ambitie om te tonen wat hij kan. Hij heeft echt gewacht op iets wat hem past. Daartoe heeft hij veel aanbiedingen opzijgeschoven. In deze keuze speelt hooguit 20 procent sentiment mee.

'De echte reden is dat hij denkt: dit is een grote club waar ik mijn stempel op kan drukken. Frank is geen dromer, maar een realist. Iemand die ondanks die Mick Jaggerlach hard kan zijn. De club zal profiteren van zijn geweldig netwerk.'

Aan zijn drive twijfelt Endt niet: 'Frank was en is een en al voetbal. Hij is ermee opgegroeid, in die arbeidersclub uit de arbeiderswijk Amager. Zijn vader beheerde de kantine en het restaurant van die club die tussen eerste en tweede klasse pendelde, en dat managerschap heeft hij ook in zich.'

Natuurlijk is Arnesen met de jaren en door de positieve en negatieve ervaringen veranderd, maar Endt ziet nog steeds Franky boy. 'We hebben nog steeds de grootste lol, lachen om gewone dingen.' Kan Arnesen met een selfmade man à la Coucke om? 'Hij kan gitaar spelen, en hij kan zingen. En nog veel meer', besluit Endt met een kwinkslag.

Lees het volledige portret van Frank Arnesen in onze +zone of in Sport/Voetbalmagazine van woensdag 2 januari.